محققین با استفاده از ریزدانه‌ها به همراه استفاده از رزین، بتن جدیدی را به نام بتن پلیمری (PC)، تولید کرده‌اند. با توجه به پیشرفت سریع دانش تکنولوژی بتن، ‌‌بتن پلیمری برای بهینه‌سازی در سازه‌ها مورد استفاده قرار گرفته است. برای ساخت بتن‌های پلیمری الیافی از الیاف بازالت، کربن و شیشه‌ استفاده می‌شود. در این پژوهش برای ساخت بتن پلیمری از میکروسیلیس و ماسه سیلیس و رزین پلی‌استر اورتوفتالیک استفاده می‌شود؛ همچنین برای مسلح کردن آن از الیاف‌ بازالت و شیشه استفاده شده است. ساخت بتن پلیمری با درصد رزین‌های مختلف جهت دست‌یابی به رزین بهینه انجام شده است. برای تعیین مقاومت فشاری بتن پلیمری ساخته شده از نمونه‌های مکعبی 70×70×70 میلی‌متر و جهت مقاومت خمشی از نمونه‌های منشوری با ابعاد 350×100×100 میلی‌متر استفاده شده است. نتایج به‌دست آمده از این پژوهش رسیدن به طرح اختلاط بتن پلیمری و اضافه کردن 25/0 درصد حجمی الیاف‌ بازالت و شیشه به بتن بوده است. مقاومت فشاری به‌دست آمده نمونه حاوی الیاف بازالت، شیشه و نمونه شاهد، به ترتیب 86، 82 و 78 مگاپاسکال است. مقاومت خمشی حاصل از آزمایش نمونه، حاوی الیاف بازالت، شیشه و نمونه شاهد، 5/26، 9/25 و 3/21 مگاپاسکال به‌دست آمده است؛ بنابراین اضافه کردن الیاف بازالت و شیشه به بتن پلیمری به ترتیب باعث افزایش 11 و 6 درصد مقاومت فشاری نسبت به نمونه بدون الیاف شد. همچنین مقاومت خمشی نمونه‌های حاوی الیاف بازالت و شیشه به ترتیب برابر 25 و 22 درصد نسبت به نمونه بدون الیاف افزایش یافته است.