پژوهش حاضر به بهبود عملکرد ایمنی پروژه‌های عمرانی با تأکید بر نقش بهره‌وری نیروی انسانی می‌پردازد. بدین‌منظور از تکنیک مدل‌سازی معادلات ساختاری با روش حداقل مربعات جزئی جهت ارائۀ چارچوب مفهومی استفاده شده است. جهت دستیابی به هدف کاربردی، 95 پرسشنامۀ محقق ساخته در میان عوامل پروژه‌ها و اعضای سازمان معاونت عمران شهرداری مناطق 18 و 21 تهران به‌عنوان جامعۀ نمونه توزیع شد. داده‌ها پس از جمع‌آوری در نسخۀ سوم نرم‌افزار SmartPLS مورد تجزیه‌ و تحلیل قرار گرفت. روایی سازه از طریق آزمون تحلیل عاملی تأییدی و پایایی مدل از طریق آزمون آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد ارزیابی قرار گرفت و نتایج نشان داد مدل از روایی و پایایی مطلوبی برخوردار است. چارچوب مفهومی نشان داد عوامل سازمانی با ضریب مسیر20/5، بیشترین تأثیر را بر عملکرد ایمنی داشته است؛ از سوی دیگر مدیران و ناظران پروژه با ضریب مسیر 98/3، بیشترین تأثیر را بر بهره‌وری نیروی انسانی داشته‌اند. تأثیر میانجی متغیر بهره‌وری نیروی انسانی نیز در ارتباط بین متغیرهای مستقل و وابسته در مدل تأیید شد. با توجه به نتایج توصیه می‌شود برای بهبود عملکرد ایمنی پروژه‌ها، تمرکز بیشتری بر ارتقای عوامل سازمانی (مانند افزایش نظارت و راهنمایی و تخصیص اولویت‌های ایمنی براساس نتایج آزمون فریدمن) و همچنین توسعۀ مهارت‌ها و تخصص مدیران و ناظران پروژه صورت گیرد. این اقدامات می‌توانند منجر به افزایش بهره‌وری نیروی انسانی و بهبود عملکرد ایمنی پروژه‌های عمرانی شوند.